رفتنت موج غریبیست که دل می شکند

دلم گرفته قد یه دریا قد یه دنیا

کاش می شد سوار موجها شد و فرسنگها دور شد

 دور از همه جا و همه کس

 کاش می شد سوار ابرها شد و بالا و بالاتر رفت

و دیگه هیچ کس را ندید

 دلم گرفته خیلی زیاد

گمان می کردم که با رفتنت ،با زخم زدنت

 و با نبودنت از یادم بروی

 ولی یادت که از ذهنم نرفت هیچ ،

دلتنگت شده ام دلتنگ تو...

کاش می شد که باز می دیدمت به گرمای چشمانت نیازمندم

 و قلبم خواهان آرامش وجود توست

 و اما تو ،هیچ هیچ ...

نه دلتنگی ،

نه یادی و نه خاطره ای ...

گمان می کردم که تو نه، تو فراموش نمی کنی

 اما فراموش کردی زودتر از هر کسی 

کاش می دانستی که چقدر نیازمند همفکری هایت هستم

 کاش می دانستی که بی تو بر من چه می گذرد

 کاش می دانستی که ساحل آرامی که تو برایم ساخته بودی

 کویری گشته برهوت با طوفان شنی سخت

هر روز به امید روزی که به یادم بیفتی

 و خاطرم برایت باز زنده شود چشمان را می گشایم

 و شب هیچ خبری نیست .

دیگر  ناامید شده ام ،

دیگر دوست ندارم که صبح چشمانم را باز کنم ...

دیگر دوست ندارم 

.

.

.

کاش تجسم حضورت در باورم را، در غالب کلمه توان بیان بود

کاش می توانستم سینه ام را بگشایم و

 قلبم را برون آورم تا ببینی، تا ببینند،

همگان ببینند که این قلب من است که باز می تپد،

 اما این بار با راحتی خیال.

صدایی از درون سینه ام نهیب می زند،

 که آری این صدا،صدای قلب توست که می تپد؛

 لیک مرا باور نیست.

از آن خاکستری بیش نمانده بود، مگر می تواند که دوباره بتپد

با کدامین نیرو؟

 با کدامین عشق؟

 با کدامین الهام؟

با کدامین ایمان؟

گوش می سپارم به صدای درون سینه ام

آری اوست که در درون سینه ام به تلاطم درآمده ولی امروز،

 برای توست که می تپد و این نیروی قلب توست

 که نور امید را به او بازگردانده

کاش می دانستی که گرما دستانت بود که

دیواره یخی قلبم را ذوب نمود،

 کاش می دانستی که از کلام تو بود که کلام من زنده شد

 و لبخند تو بود که بر لبانم نقش بست.

کاش تو نیز تصویر ذهنم را در باورت می گنجاندی

 تا زنده شدنم را، تا تصویر جسم مرده ام را فراموش نکنی  

تا بدانی که بی تو باز خواهم مرد.

می گویی مثل نفس کشیدن برایت تکراری است

وقتی مخاطبت قرار می دهند که:

« دوستت دارم »

حالا برای اینکه حساب مرا از دیگران جدا کنی

یک نفس عمیق بکش.

.

.

 با یه بغض توی گلوم، با یه دل شکسته ،

 با یه امید فرو پاشیده از تو و برای تو می نویسم

برای تو که ستاره هایم را هنوز پنهان کرده ای و ...

نشانم دادی که برای خود می گویم "عشق زندگی می افریند"

برای تو که سرودی:

 تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم

                             شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم

اما فقط از خدا می خوام اول من باشم

هر لحظه که از سرت بگذره اول من باشم

 تو را هیچگاه نمی توانم از زندگی ام پاک کنم

 چون تو پاک هستی

 می توانم تو را خط خطی کنم

 که آن وقت در زندان خط هایم برای همیشه ماندگار میشوی

 و وقتی که نیستی

 بی رنگی روزهایم را

با مداد رنگی های یادت رنگ می زنم

.

.

.

فقط برای تو میشه از عطر پونه واژه ساخت

عاشق چشمای تو شد بغل بغل ترانه ساخت

فقط برای تو میشه زندگی رو یکسره باخت

تو رو قشنگترین گل گلدون باغ دل شناخت

میشه برای تو نخفت هزار و یک شب قصه گفت

یا که میشه هزار یک قصه نشست و از تو شنفت

جون ودلم فدای تو جون میذارم به پای تو

میزنه قلب عاشقم تنها فقط برای تو

.

.

.

گوش کن:

وزش بی رحم تنهایی را

 در شهروجود پر افسوسم می شنوی

 من غریبانه

در این ظلمت

صدا می کنم تو را

نامت

پژواک من در این تنهایی و تاریکی است

 دست هایت را چون خاطره ای سوزان

 در دستان عاشق من بگذار

 تا شاید دمی

جسم فسرده ام

 با د ستان گرمی بخش چون تو

آ‌رامش گمشده اش را باز جوید .